Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Mind the (Generation) ΓΑΠ: The August Ames Story

Απαγορεύεται η ανάγνωση του κάτωθι κειμένου σε: 
  1. Ανήλικους κάτω των 18 ετών (περιέχει πορνογραφικό υλικό και διαθέτει βωμολοχική διάθεση)
  2. Ενήλικους με μυαλά κάτω των 13 ετών (πολύ απλά, γιατί δεν το έχουν)
Αν δεν είσαστε οτιδήποτε απο τα παραπάνω συνεχίστε με δική σας ευθύνη

Με αφορμή, ένα πρόσφατο άρθρο που τοποθετούσε την τηλεοπτική σειρά Φιλαράκια (Friends) ανάμεσα στις χειρότερες κωμικές σειρές της τελευταίας 20ετίας, «κάθισα και σκέφτηκα», που είπε κάποτε η Παπαρίζου, δίνοντας της όμως εκείνης, την Eurovision (σκεφτείτε μας έδωσαν κοτζάμ βραβείο, επειδή το κορίτσι κάθισε και σκέφτηκε). Διαβάζοντας το άρθρο, διαπίστωσα πως, με εξαίρεση τη Φοίβη, που παρουσιάζει ούτως ή άλλως, το πιο ελευθεριακό προφίλ μεταξύ της παρέας, όλοι οι άλλοι χαρακτήρες στιγματίζονται με κάτι πολύ βαρύτερο από αυτό που κατ’ ουσία  παρουσιάζεται στη σειρά (ή αν θέλετε με κάτι πολύ βαρύτερο από αυτό που αντιλαμβάνονταν η γενιά που την παρακολουθούσε): π.χ.
ο Τζόϋ χαρακτηρίζεται ως σεξιστικός πέφτουλας (ενώ στα μάτια μου είναι τραγικός πέφτουλας, που το σεξιστικό του θέματος τοποθετείται στις πολλές κατακτήσεις του και όχι στο στυλ του, που προφανώς είναι σχεδιασμένο να είναι τουλάχιστον φαιδρό, με μια αφοριστική τάση)•
ο Τσάντλερ, ομοφοβικός (ενώ στην ουσία ο νευρωτικός και κυνικός / απαξιωτικός του χαρακτήρας, είναι παράγωγο αποστέρησης ενός φυσιολογικού, για την εποχή του, οικογενειακού περιβάλλοντος και όχι παράγωγο ουσιαστικής αποστροφής του στο drag queen κίνημα)•
η Μόνικα, υστερική και διόλου politically correct προς τους υπέρβαρους ανθρώπους που γίνονται συχνά αντικείμενο χλευασμού (ενώ είναι απλά υστερική με διάφορες εμμονές που μπορούν να χρεωθούν α) στην κατ’ επανάληψη απαξίωση της από την οικογένεια της και β) στην νομοτελειακή θυματοποίηση ενός υπέρβαρου, έφηβου, κοριτσιού που μεγαλώνει σε ένα, κατ’ ουσία, σεξιστικό περιβάλλον που προάγει την γυναίκα – αντικείμενο ανάλογα με τα πρότυπα της εποχής της και σε μια κοινωνία που γέννησε και εξέθρεψε εδώ και πολλά χρόνια την τακτική του bullying – εκφοβισμού)•
η Ρέιτσελ πλουσιοκόριτσο που εκμεταλλεύεται σεξουαλικά τους άνδρες στην εργασία (ρόλο που επανέλαβε ανερυθρίαστα στο Horrible Bosses, ενώ είναι προφανές πως απλά πρόκειται για ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο).
Στο τέλος – τέλος, η Φοίβη προκύπτει πολύ πιο αρνητικό πρότυπο, για τους κριτές που κατέχουν νεαρότερα μυαλά στην ηλικία, καθώς η απαξίωση του προσώπου της, του τρόπου ζωής της και των επιλογών της, είναι διαρκής και γενικευμένη, ακόμη και αν εν τέλει, αποδεικνύεται εντυπωσιακά εύστοχη στην ανθρώπινη προσέγγιση. Και ενώ εγώ θεωρούσα τους χαρακτήρες απολύτως in tune with their context, που λένε και στο χωριό μου το «απολύτως συντονισμένοι στα πρότυπα της εποχής τους», σαν άλλη νομοτέλεια, με ολίγον τί από «προχώ», εκ μέρους του συστήματος, για την γενιά εκείνη, στην μετά από 20 χρόνια γενιά, οι ίδιοι χαρακτήρες, φαίνεται να αποτελούν μια άστοχη προσέγγιση που έφτανε σε περιπτώσεις ακόμη και σε προσβλητικά επίπεδα… O tempora! O mores!


Το άρθρο αυτό, μου έδωσε και τον τίτλο του σημερινού παραληρήματος• ένας τίτλος αναφοράς στο αγγλικό μετρό, στο χάσμα των γενεών (generation gap), που αναμφίβολα ξετυλίγονταν με την ανάγνωση του άρθρου και... στον Γιωργάκη τον Παπανδρέου, με τον οποίο μάλλον μοιράζομαι την απορία που είχε όταν αναρωτιόταν αν έχουν καεί τα… καμένα δέντρα που έβλεπε, καταλήγοντας μέχρι και στο νοσοκομείο ως θύμα μιας λαβής ζίου – ζίτσου από το ποδήλατο του, πάντοτε με ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του μια έκπληξη, τόσο από το μέγεθος της βλακείας του, όσο και από την ανικανότητά του να ελέγξει, τις γύρω του εξελίξεις. Έτσι και εγώ, «πέφτω από τα σύννεφα», χτυπημένος από την  άγνοια μου, για την pollitically correct εμμονοληψία της νέας γενιάς ακτιβιστών και διεκδικητών, υποτίθεται, δικαιωμάτων…   Να σημειώσω εδώ, πως ο άνωθεν όρος (politically correct) πρέπει να είναι η πιο ρεφορμιστική και αντεπαναστατική πράξη της καθεστηκυίας τάξης, απέναντι στην αριστοφανική σάτιρα.

Και συνεχίζω, είναι δικαιολογημένη ή εμμονή στην ορολογία? Όταν, επί της ουσίας, δεν μπορεί να είναι καν θέμα, αν αναλογιστούμε αφενός, την σημερινή, φτωχή χρήση, ενός κατά τ’ άλλα πλούσιου λεξιλογίου, στην περίπτωση των δυναμικών γλωσσών (δες λεξιπενία) και αφετέρου, το δεδομένο trend της μη χρήσης λέξεων, σε κάθε άλλη περίπτωση γλώσσας (δες emoji)?
Η εμμονή στην στείρα ορολογία, μόνο σαν ρηχή και ασθενική επίθεση μπορεί να εκληφθεί, με διάθεση τύπου «πέφτω από τα σύννεφα» και κριτήριο μόνο την επιφάνεια. Και τι θα γίνει με όσους επιτίθενται ακριβώς στα ίδια αρνητικά στερεότυπα χρησιμοποιώντας την πρόκληση, ή τον υπερτονισμό αυτού, που ενώ φαίνεται πως δεν καταγγέλλεται, εντούτοις, με ένα σαρκαστικό και υποδόριο τρόπο, στην πράξη κάνει ακριβώς αυτό? Τι γίνεται με αυτούς? Ε? προτείνετε Καιάδα, γκουλάγκ, ή ομαδικές εκτελέσεις? Και οι προτάσεις αυτές δεν γίνονται τυχαία• γίνονται για να τονίσουν τον φασιστικό μονόδρομο της σκέψης κάποιων να βιάζονται να κρίνουν, ενώ όλοι γνωρίζουν, πως και ο πιο καλός, μεθ’ υμών, εξ ιδίων, τα αλλότρια, κρίνει. Αν κάποιο από τα νεαρότερα μυαλά διαβάζει (μπορούν??) μπορεί να μου πει αν τελικά ισχύει ή όχι, για τους αγάμητους / κακογαμήμενους, μια τέτοιου τύπου ατάκα: «από τότε που οι σερβιέτες βγάλανε φτερά το μουνί για εμάς έγινε άπιαστο όνειρο»• όσα από εσάς, τα νεαρότερα μυαλά, σκεφτούν: «ισχύει, δεν ισχύει, αυτός που τα λέει αυτά πράγματα είναι ΣΕΞΙΣΤΗΣ», θέλω ακόμη μια φορά να επαναλάβω  το αγαπημένο μου, του τοίχου: «ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΕΞΙΣΤΕΣ & ΣΤΑ ΜΟΥΝΙΑ!!» για να τους αγκαλιάσω, καλωσορίζοντάς τους στην, κατ’ αυτούς, perverted αντίληψη της βιωματικής πραγματικότητας, που έχει ο γράφων.
Σε όσα νεαρότερα και μη, μυαλά σκεφτούν την κυριολεξία των εννοιών τις οποίες επικαλείται το παραπάνω ρητό και το θεωρήσουν έστω και αρκούντως ιλαρό, τουλάχιστον για την κατηγορία ανθρώπων στην οποία απευθύνεται, μπορούν ανερυθρίαστα να συνεχίσουν. Να μην αναφέρω το τετριμμένο πως δεν υπάρχουν πρόστυχες λέξεις, αλλά πρόστυχα μυαλά. Και περιμένω από έναν φονταμενταλιστή την ευθιξία που φτάνει έως και φόνου λόγω της καθυστέρησης που πρεσβεύει• μα έννοιες όπως πρωτοπορία, αυτοδιάθεση και ακτιβισμός, πολύ απλά δεν συνάδουν με έννοιες όπως ευθιξία, σοβαροφάνεια και φασισμός. Επομένως όταν ακούω φιλιππικούς σε ατάκες άλλων απότοκων του σεξισμού όπως, «καλός ο φεμινισμός βρε παιδάκι μου αλλά πολύς ο χαβαλές», αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι περιτριγυρίζομαι από κομπλεξικούς τουλάχιστον• με κόμπλεξ κατωτερότητας αρχικώς και μεταξύ άλλων. Που σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν με το προφίλ ενός ανθρώπου κριτικά ελευθεριακού, όπως οφείλει να είναι, στο μυαλό μου τουλάχιστον, ένας ορκισμένος οπαδός της πρωτοπορίας και της απελευθέρωσης.
Από την άλλη, το να εκθέτεις τα πράγματα όπως είναι, ακόμη και αν η αλήθεια δεν είναι πάντα, ούτε δίκαια, ούτε αναγκαία, ακόμη και αν δεν είναι και εκ μέρους των ισχυρών, επιθυμητή, ιδιαιτέρως τότε, ακόμη και αν γίνεται με τρόπο δυσάρεστο στην καθεστηκυία συνήθεια, ή στα απολύτως υποκειμενικά και επίκτητα ήθη, είναι απολύτως ευπρόσδεκτη και πολλαπλώς αποδοτική• και στο να φέρει σε δύσκολη θέση και άρα να οδηγήσει σε ουσιαστική αποδοχή όσων θίγονται και στο να υπενθυμίσει το μέγεθος του στρουθοκαμηλισμού της εκάστοτε κοινωνίας. Η βωμολοχία σαν συνειδητή επιλογή και όχι σαν αποτέλεσμα αποστέρησης ενός κάποιου μορφωτικού επιπέδου γνώσεων και δεξιοτήτων, είναι πράξη απείρως πιο πολιτική, από ο,τιδήποτε τολμήσουν να εκστομίσουν, έστω σαν άκοπη κριτική των πράξεων των άλλων, οι ευθυνόφοβοι πολιτικάντηδες, ή οι νεόκοποι ακτιβιστές του πληκτρολογίου, ή αλλιώς, οι πραγματικοί κομπλεξικοί της γλώσσας• που σίγουρα δεν είναι αυτοί που διορθώνούν ένα προφανές γλωσσικό ολίσθημα, όσο συνειδητά και αν συμβαίνει, όσο εκείνοι οι εμμονικοί λεξοκυνηγοί, που ψάχνουν ταμπέλα να κρεμάσουν, κάτι σαν tag σε post να πούμε, για να γίνουμε πιο κατανοητοί.
Και δεν είναι τόσο η ανάγκη να συνανήκουν χρησιμοποιώντας κοινό γλωσσικό κώδικα αξιολογίας / ηθικής και ορισμού της πράξης (το μόνο συνεκτικό στοιχείο κάθε κοινωνικής ομάδας, από έθνη, μέχρι συλλογικότητες: η γλώσσα), μεταξύ τους και των ομοίων τους, όσο να βάζουν σε κουτάκια τους ανόμοιους τους και να νομίζουν πως έτσι, ορίζουν το περιβάλλον γύρω τους• και είναι τέτοια η ένταση της εμμονής, που μάλλον τελικά εξαναγκάζονται να κρίνουν από μια λέξη, μια ολόκληρη προσωπικότητα που μόλις γνωρίζουν, αφορίζοντας την στο σύνολο της, σαν γνήσιοι επίγονοι του φασισμού• πρακτικής που ισχυρίζονται πως στηλιτεύουν και κατακρίνουν. 
Αντί να αντιληφθούν  πως δεν χρειάζεται να ορίσουν την πραγματικότητα / περιβάλλον (καθώς κανείς μας δεν δύναται κιόλας), χρησιμοποιώντας την διάκριση και την αφελή και αρκετά απλοϊκή κατηγοριοποίηση των γύρω τους• ότε και αν δουν, πως αντί να προσπαθούν να ορίσουν / ελέγξουν την πραγματικότητα, θα ήταν πιο δόκιμο να προσπαθήσουν απλά να την ερμηνεύσουν και να την καταλάβουν, να την κατανοήσουν δηλαδή, με ανθρώπινο και όσο γίνεται, ολόπλευρο τρόπο και αναλόγως τότε, να πράξουν, ίσως και νιώσουν άσχημα με τον εαυτό τους. Ίσως και να καταλάβουν τα περί ρηχότητας, όταν αντιληφθούν τον βιασμό της βιασύνης. Και όταν τελικά αντιληφθούν την έκταση της βαρύτητας των εμμονών και της εύκολης κριτικής.
Και είπαμε, η παραπάνω αναφορά που θα δικαιολογούσε ένα ακόμη Λόγια Δανεικά, ήταν μόνο η αφορμή. Το ζουμί κρύβεται σε ένα πολύ μεγάλο και θλιβερό γεγονός για την κοινωνία των ρεκτών της βιομηχανίας του πορνό. Ως λάτρης των Θείων γενικά, δεν θα μπορούσα και να μην είμαι και οπαδός της πορνογραφίας. Και μη μου πείτε πως δεν αντιλαμβάνεστε τη διασύνδεση, πέρα των σαφών αναφορών στις αναπαραγωγικές και μη, δυναμικές των φύλων, που ενέχουν και μια μορφή υπερβατισμού, αναφορικά με την διάρκεια, τα μεγέθη, τις ανοχές κ.λ.π.• δυναμικές που όμως τεχνηέντως αποφεύγονται με επιμέλεια και με διδακτικούς, προς όλα τα φύλα, τρόπους• η διασύνδεση εύκολα ανιχνεύεται στις διαρκείς επικλήσεις των πρωταγωνιστών, όλων των φύλων, στον Δημιουργό («Oh, My God!»), άλλοτε  συγχαίροντας Τον, και άλλοτε επικαλούμενος Τον, κατά την διάρκεια της μαραθώνιας, είναι αλήθεια, αλλά αναμφίβολα και της πιο ηδονιστικής, τις περισσότερες φορές, συνήθειας και μοναδικής, πραγματικά δωρεάν, ψυχαγωγικής δραστηριότητας, ΟΛΩΝ των έμβιών όντων. Στο σημείο αυτό και αφού επαναληφθεί, πως μεταξύ των κορωνίδων του αξιακού μου συστήματος υπάρχουν έννοιες όπως:
Α) ο σπασαρχιδισμός καταδικάζεται απερίφραστα, απ’ όπου και αν προέρχεται,
Β) πως όποιος βιάζεται σκοντάφτει και τέλος,
Γ) πως όλοι κρίνονται από αυτό που πράττουν και όχι από αυτό που λένε, πως θέλουν να πράξουν,
Lets start unfolding the August Ames story,
που λένε και στο χωριό μου το, «ας ξετυλίξουμε την σημερινή ιστορία που αφορά στην άρτι εκλιπούσα απ’ τον κόσμο του ανδρικού και μη, αυνανισμού, August Ames:


Η κοπέλα, «θεός σχωρές την», 23 ετών από τον Καναδά (και μετά σου λέει στο South Park, τι τις έχει πιάσει τις Αμερικανίδες μαμάδες με τον Καναδά), είχε καταφέρει, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα με την δουλειά και το κορμί της, να φιγουράρει στην 2η θέση του σχετικού ranking του απόλυτου βασιλιά του δωρεάν πορνό στο Διαδίκτυο (pornhub.com) και από άποψη επισκεψιμότητας και από άποψη αναγνωρισιμότητας. Η μικρή Αυγούστα απολάμβανε θαρρείς τιμές ανάλογες με αυτές μιας π.χ. Μέρυλ Στριπ του πορνό (ή την Alexandra Daddario του πορνό, που αυτή την στιγμή φιγουράρει στο αντίστοιχο Νο2 γυναικών ηθοποιών στο σχετικό ranking των fans του IMDB). Η μικρή Αυγούστα, όπως προέκυψε, είχε τραυματική παιδική ηλικία, ενώ οι επιλογές της, παρ’ ότι της έδωσαν ραγδαία αναγνωρισιμότητα και χρήματα δεν της έδωσαν όμως και το ανάλογο κοινωνικό κύρος (του τύπου: «καλά είναι να αυνανιζόμαστε με εκείνη, αλλά όχι και να την βάλουμε και στο σπίτι μας»• ενώ τη Μέρυλ Στριπ θα τη βάζατε στα σπίτια σας κουφάλες και θα καλούσατε και τα media).
Έκθετη και σίγουρα διαταραγμένη, καθώς ήταν, δεν ήθελε και λίγο, να αποχαιρετήσει, με εθελούσια έξοδο αυτή τη ζωή, παρά την, σίγουρα, αντίθετη άποψη όσων εκατομμυρίων αυνανίζονταν με εκείνη σαν αντικείμενο του πόθου τους. Το υποστηρικτικό περιβάλλον της συγκεκριμένης βιομηχανίας είναι περιορισμένο ενώ οι σχέσεις της βιομηχανίας με όλων των τύπων τις ναρκωτικές ουσίες γνωστή και διαδεδομένη. Ήταν θέμα χρόνου, λένε αυτοί που το πηδούσανε το κοριτσάκι, να πει «fuck yall» και να την κάνει. Και την ψυχική κακή διάθεση και τα χρήματα και τα ναρκωτικά είχε, για να το κάνει. Παραδόξως, στο ίδιο χρονικό διάστημα, χάθηκαν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες και άλλες λαμπρές σταρ του χώρου όπως η Shyla Stylez ή η Olivia Nova ή Lua (που δεν προσέγγιζαν όμως σε αναγνωρισιμότητα την μικρή Αυγούστα), στην σκιά των καταγγελιών επαγγελματιών του χώρου για εκμετάλλευση (?!) τους από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ….. Πριν όμως το τέλος, η μικρή Αυγούστα δήλωσε πως δεν γυρίζει σκηνή με συγκεκριμένο σταρ της βιομηχανίας, που κάνει και ομοφυλοφιλικές, αλλά και bisexual σκηνές• παρά το αυταπόδεικτο του ισχυρισμού, πως ο συγκεκριμένος παρτενέρ ήταν περισσότερο επίφοβος για μεταδιδόμενα σεξουαλικά νοσήματα, είναι εξίσου άστοχο να προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο που σε έχει δει να κάνεις gang bang  με 25 νέγρους κάνοντας γαργάρες την ώρα που καταπίνεις το σπέρμα τους, πως η απροθυμία σου αυτή έχει να κάνει με λόγους υγιεινής, ή αξιοπρέπειας.

Δεδομένα που, σεξιστής ή μη, αναγνωρίζει σε κάθε περίπτωση• η αναγνώριση αυτή όμως δεν ήταν αρκετή για τους λεξοκυνηγούς προσωπικοτήτων που έκαναν μια θρασύτατη και γενικευμένη επίθεση ξεκατινιάσματος, από πληκτρολογίου βεβαίως – βεβαίως, στη μικρή Αυγούστα, κατηγορώντας την από ομοφοβική πόρνη (πως εξηγείται το ομοφοβική με το 25% των σκηνών της, να είναι lesbian, δεν γνωρίζω) έως σεξιστικό περίττωμα που δεν αξίζει να ζει…. Κάποιοι είπαν (προφανώς σεξιστές, δεν το συζητώ), πως ο εκφοβισμός από Διαδικτύου και δη του twitter ήταν ένας από τους λόγους της αυτοχειρίας• δεν το νομίζω. Απλά η ουμανιστική και εξόχως ελευθεριακή, υστερική αντίδραση φεμινιστριών, gay και λεσβιών του πλανήτη, κατέδειξε σε μεγάλο σημείο, τόσο τον φαρισαϊσμό τους, όσο και την αλυσιτελή δυναμική που κομίζουν στους αγώνες προάσπισης και διεκδίκησης δικαιωμάτων, που αφορούν στο σώμα και στις επιλογές χρήσης του.
SWJ του κώλου

Σαφέστατα η αντίδραση ήταν τέτοια, όχι γιατί έτσι έπρεπε (για το κύρος και την προάσπιση του LQBGT κινήματος), αλλά γιατί απλά μπορούσαν, οι κρυμμένοι προασπιστές της ηθικής μας ακεραιότητας, ή των δικαιωμάτων των καταπιεσμένων (ό,τι και να σκεφτώ για αυτούς του Δον, είναι από σκωπτικά αστείο, έως κυνικά μισανθρωπικό). Η πρώτη μου ερώτηση είναι, αν θα έκαναν τέτοιο outing στην Jessica Chastain για παράδειγμα, αν εκείνη αρνούνταν να γυρίσει ερωτική σκηνή με δηλωμένο ομοφυλόφιλο παρτενέρ, δεδομένου πως αυτές δεν θα ήταν καν πραγματικές σκηνές, αλλά σκηνοθετημένες. Στον κόσμο του πορνό όμως, η πράξη είναι πραγματική  - αν και όχι ρεαλιστική  -, και ποιος τελικά δικαιούται να έχει άποψη, πέραν των πρωταγωνιστών και των παραγωγών τους, για το τι θα μπαίνει στο αιδοίο, ή στον πρωκτό της/ου κάθε πρωταγωνίστριας/ή? 
δείτε το σχόλιο του Austin.....

Ποιο δικαίωμα των ομοφυλόφιλων προασπίζεται, όταν τα μέλη του κινήματος μπορούν να ορίσουν με ποιον θα γαμιέται η κάθε μικρή Αυγούστα αυτού του κόσμου? Και ποιά η μάχη του κινήματος για την αυτοδιάθεση των σωμάτων (αξία από την οποία εκκινούν όλες οι προβληματικές του κινήματος), όταν τα μέλη του παρουσιάζονται αφοριστικοί απέναντι στην συνειδητή ΕΠΙΛΟΓΗ κάποιου στον σεξουαλικό του σύντροφο? Είναι σαν να ακούω την μικρή Αυγούστα να γκρινιάζει και ποιος άραγε μπορεί να την αδικήσει: «Δλδ επειδή είμαστε επαγγελματίες, πρέπει να ακούμε και τους ακτιβιστές τώρα? «Στον δικό τους κώλο, θα τονε βάλουνε δλδ?» (τα'χει πει ο Κokdi αυτά παλαιόθεν αλλά...δες Relate posts 3)

Το θράσος, εγγενές χαρακτηριστικό όχι μόνο των αμόρφωτων, αλλά και του ανθρώπινου είδους εν γένει (μαζί με την αχαριστία νομίζω), είναι αυτό που προδίδει την όποια στόχευση του κινήματος, που μπορεί να έχει δίκιο όταν λ.χ. εξοργίζεται με τις trendy καταγγελίες για τον Weinstein, ή όταν μια γνωστή παρτόλα ρίχνει πόρτα σε έναν πούστη• δεν είναι όμως και λίγο φαρισαϊκό, να κοπτώμαστε υπέρ της ελευθερίας των επιλογών και να τις καταδικάζουμε, όταν αυτές γίνονται και, δεν μας βολεύουν, για παράδειγμα? Δεν είναι παράνομο, ούτε αθέμιτο, κάποιος που διαφωνεί να παίρνει θέση και να καταδικάζει• το ζήτημα είναι όμως τι φέρουμε, ο καθένας, με την πράξη του, δια βίου και όχι δια πληκτρολογίου, επιπρόσθετα και νομοτελειακά, στην δίκαια καταδίκη, στην οποία καταλήξαμε• θεμιτό είναι, σαν επιλογή, είτε να αφαιρέσουμε από το διακύβευμα την όλη δυναμική μας, σιωπώντας, είτε απλά να συγκρουστούμε, γιατί το έθος μας, έτσι ορίζει• το άκοπο, δίχως συνέπειες και ευθύνη, κράξιμο, είναι αυτό που τελικά με εκνευρίζει και με ωθεί τελικά να σας τα πρήζω τοιουτοτρόπως!



Η απάντηση της μέχρι πρότινος Βασίλισσας του interracial porn και νυν ΚΚΚ Jenna




Η αυτοδιάθεση των σωμάτων στο twitter αφιερώμενη σε όλους τους SJW's του πληκτρολογίου
and Twitter took a dump on me.....

K η Noelle προς υπεράσπιση αλλά......

Τα συμπεράσματα, αν μπορούν να προκύψουν, δικά σας. Τελικά όμως, εσείς τα νεαρότερα μυαλά, που σκέφτεστε με τα κουτάκια και της εξισωτικές, αλγεβρικές λογικές, που δεν συνάδουν με την ανθρώπινη πράξη, στην μεγάλη πλειοψηφία της• δεν είναι, για εσάς, τουλάχιστον τραγικό να θεωρείτε όλες τις αυτοδιαχειριζόμενες γυναίκες, πουτάνες και sorry κιόλας, αν σας προσβάλω, που τις θεωρείτε τέτοιες? Ναι είναι θύματα του φαλλοκρατικού μονοπωλίου που περιέστρεψε με τρόπο απόλυτο τον ερωτισμό με την διαστροφή, αλλά στην τελική, όλοι μας είμαστε• σεξιστές και μη… ακόμη και όσοι δεν θεωρούμε το σεξ, διαστροφή, ούτε απλή βιολογική ανάγκη, σαν την αφόδευση• που αυτή θα περάσει – το χέσιμο πάλι όχι…. Και για να το λύσουμε και αυτό, δεν υπάρχει διαστροφή στο σεξ, όσο εξασφαλίζεται συμφωνία μεταξύ τουλάχιστον 2 νοημόνων και πνευματικά ικανών ατόμων, ανεξαρτήτως φύλου• επομένως, όσοι βλέπουν σεξιστές στον διανοητικό αυνανισμό – πόσο μάλλον για τον πρακτικό –, ή σε μια επιθυμία, που δεν επιβάλλεται, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, σε έτερο άτομο (γιατί η επικοινωνία δεν συνιστά επιβολή), μάλλον πρέπει να βάλουν γυαλιά, ή να υιοθετήσουν σκύλο και να αγοράσουν και κάνα μπαστουνάκι… και πολύ φοβάμαι, ότι με αυτά τ’ αντανακλαστικά, σε λίγο θα ζούμε, αν δεν το κάνουμε ήδη, σε μια κοινωνία τυφλών να δουν και να αφουγκραστούν τον διπλανό τους• που σίγουρα, σε μια Ανθρώπινη κοινωνία, θα ήταν πιο θεμιτή, σαν διαδικασία αξιολόγησης, έστω και αν αυτή κατέληγε, σε μια αφοριστική στο όλο είδος, αποστροφή της σκέψης και όχι, ντε και καλά, σε μια εξατομικευμένη, που καθιστά έτσι τον διπλανό, ευκολότερο στόχο, για οποιοδήποτε αγελαίο ζώο.

Το πρόσημο τελικά πρέπει να μπαίνει μετά από αναμονή και κριτική ανασκόπηση των ΠΡΑΞΕΩΝ κάποιου, εντός του context της εποχής του. Οι αλλόφρονες πορδές που απαιτούν να λογιστούν ως άποψη, ελεύθερων και διανοητικά ικανών ατόμων, δεν κάνουν τίποτα παραπάνω, από το να δικαιώνουν απλά το τσιτάτο: «πως οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες• ο καθένας έχει από μια» (τουλάχιστον• θα προσθέσω εγώ). Και να κάνουμε πιο ευκρινές το παραπάνω για το δεδομένο ιστορικό πλαίσιο δράσης (context) να ρωτήσω• ποιος σημερινός άραγε, δύναται να καταλάβει το μέγεθος της πρόκλησης που έκρυβε η φράση: « να λέμε τα σύκα – σύκα και τον Ρίτσο – Ρίτσο», σε ακριβώς το ίδιο σύστημα που κατέστησε, τέτοιου τύπου μειωτικές συγκρίσεις, κατεστημένη αντίδραση??
Υπάρχει κ Φιλότιμο!


 Και ίσως όλα αυτά να γράφονται απλά γιατί μεγαλώνω και ίσως από το να κρίνω εύκολα, όπως έκανα προφανώς κάποτε, τώρα να φοβάμαι μην και κριθώ, εύκολα• ίσως όμως και όλα αυτά να γράφονται για να τιμηθεί εμμέσως και ένας τιτανοτεράστιος που σαν κ αυτόν δεν είχε (και ελπίζουμε συντόμως να ξαναέχει…) που άνοιξε στα σοβαρά, την πόρτα και αυτού του νέου έτους…Γι αυτό σας λέω και σε εσάς, τους εμμονοληπτικούς: Πούστευε και μη, ΕΡΕΥΝΑ!!! Και αν λίγοι καταλαβαίνουν τελικά τι θέλει να πει ο ποιητής, δεν ανησυχώ, «λίγοι τα πιάνουν τα νοήματα Αρτέμη!!»


Και αν γουστάρετε τα όλοκληρα

 


ΡΕΛΑΤΕΝΤ ΠΟΣΤΣ
Τζιμακος Ποτ - Πουρί   
Tzimis Panousis
Καμμια δουλειά δεν είν ντροπή μέρος 1ον
And don't forget ALL of Kokdi's ramblings HERE


Last Tweet & Ride


Δεν υπάρχουν σχόλια: