Επιτέλους ήγγικεν η ώρα. Το εισητήριο κατέφτασε με την οργή ενός 72 Seasons και με άφησε να σκέφτομαι οτι χρειάζονται λιγότερο από 30 ημέρες να πραγματώσω την επιθυμία που έλεγε: Τώρα θα είναι 5 φορές που θα έχεις απολαύσει το μεγαθέριον της νιότης και παντότινης αγάπης• Δεν λέω για την σοκολάτα. Ομιλώ περί πνευματικής τροφής που ασχέτως άλλων έχει μετενσαρκώσει το είναι μου στους στίχους και τις μελωδίες του• ή λιγότερο πομπώδες έχει ντύσει την ζήση μου ολάκερη με τα ορμητικά ριφ τα ακανόνιστα τύμπανα και βέβαια ανυπέρβλητους - μέχρι και σήμερα - ύμνους της αγαπημένης μου μουσικής. Σταθείτε μύγδαλα
Και που λέτε διαφορετικά το ονειρευόμουν αυτό εδώ...Δλδ να μιλώ απο στούντιο φτασμένος (χαχαχα), δίχως να χρειάζεται να διαβαστώ από άτομα που έχουν τόση δυσκολία να συγκεντρώνονται σε κάτι αν τούτο υπερβαίνει τα δύομισι λέπτά, όση έχω εγώ με την ζωγραφική• πόσο δε μάλλον που το κείμενο και η υποχρέωση κατανόησης ενός άναρχου γραπτού λόγου δεσμεύει κάποιους σε πολύ περισσότερο δαπανημένο χρόνο πάνω απο το κινητό το λαπτοπ τον υπολογιστή οτιδήποτε σας παίρνει την προσοχή nowadays που λένε και στο χώριο μου τη λέξη σήμερα.
Όπως κάθε τι στον κόσμο του Κοκντι πρέπει να συνοδεύεται (τουλάχιστον) από κάτι μουσικό ή και αντίτροφα• με την έννοια του οτιδήποτε μουσικό επενδύεται με τα λόγια του σαν θέσφατο• δεν μας χέζεις δικός μου ελιναι ο κόσμος, με ημερομηνία λήξης ενώ προσδοκούσα στο άπειρο• χωρίς την καβάντζα να διατηρήσει την μουτζούρα όσο του φτάνει ο φθαρτός του χρόνος (πολύ περισσότερο από τον δικό μας) Να μην τα παραλέω ξεκινάτε να ακούτε ένα επινοημενο live set μδίχως να ακούσετε τίποτα από αυτά που σίγουρα έχετε πολλάκις ακούσει και είναι δικαίως έως και τα σήμερα αξεπεραστα....Ε, δεν έχει απο τα τέτοια αλλά είναι τόσο ζωντανό που αποδεικνύεται αίφνης γιατί πρέπει να είμαι ο μοναδικός οπαδός τους που γουστάρει το νέο υλικό τους (θα πω μεγάλη κουβέντα) σχεδόν το ίδιο με αυτά των πρώτων χρόνων.
Just press play που λένε και στο χωριό μου το "ρίχτο Ηλία" και συνέχα. Συγχωρέστε μου την μποστ-ική διάλεκτο. Εσκεμμένα αλλά και λόγω αυτισμού μπορώ να εκφράζομαι όσο βλαχαδερά θέλω όταν μνημονεύω τη μπάντα που αγαπώ από τότε που η καρδιά υπήρξε ικανή γιαυτό• για την μπάντα που απο την αρχή υποστήριξε οτι είχε δημιουργηθεί για να κάνει ακόμη και τα ακούνητα κεφάλια να κουνήσθυν.
Και τί θα είναι αυτή η αντίστροφη μέτρηση θα πείτε. Είναι μια σειρά παραληρημάτων που επιθυμώ να κάνω, με το άγχος της καταγραφής να μένει δέσμιο της διαχρονικότητας της πλατφόρμας στο Διαδίκτυο για τις επόμενες γνειές να μάθουν και για τις επόμενες να θυμηθούν• με το άγχος να υπάρξουν καταγεγραμμένες οι μικρές ισοτριούλες ενός ασήμαντου αλλά πολύ μεγαλού οπαδού αυτής της τελικά larger than life μουσικής μπάντας• να τα πω μήπως και φτάσω την στιγμή εκείνη να λέω: "Μετά την 9η Μαΐου θα είναι σαν να τους έχω δει μια φορά κάθε δέκα χρόνια της ζωής μου"• μην βγάζετε κομπιουτεράκια είναι πολύ εύκολο.
Και πιο εύκολο είναι να θυμηθώ
Ο πρώτος έθισμος υπήρξε το ...And Justice For All. Πως και έτισ θα μου πεις• οι εμμονικές μου τάσεις αξίωναν την εποχή εκείνη ως μεγαλύτερη μπάντα τους Whitesnake και δεν ήθελα αυτή τη νέα μόδα που ελέγετο thrash και απαξίωνε την μυσική μας με την επιθετικότητα και τις ταχύτητες που ακούγονταν εξωφρενικές στα άλμπουμ (τόσο που ο κουτουβός είχε μπερδέψει το motorbreath με μπαλλάντα• προς υπεράσπισή του και εγώ θέωρω το συγκεκριμένο τραγούδι μπαλλάντα στο ύφος των φολκλορικών και ουχί των ταχυτήτων) και απίστευτες να επιτευχθούν με ευκρίνεια στις ζωντανές συναυλίες. Απόδειξη το Cliff Em all, όπου τα παλληκάρια μας εμφανώς μεθυσμένα παίζανε έως και 3 φορές πιο γρήγορα τα κομμάτια δίνοντας την εντύπωση πως οι καταβολές τους ήσαν punk• by the way μόνο ο Cliff στέκεται στην συγκεκριμένη και πρωτοπριακή ομολογουμένως κυκλοφορία.
Ήταν καλοκαιρι του 89 σε μια κατασκήνωση στο Κάλαμο που ένας συνάδελφος (ναι κάναμε απο τα τότε τους ομαδάρχας) μου πλάσαρε κάτι για να χαλαρώνω τα βράδια στο walkman (ναι καλά διαβάσετε μια αρχαία συσκευή που αναπαρήγαγε κασσέτες με ακούστικά...ίσως όσοι έχουν δει απο τους νεώτερους Stranger Things να δύνανται να προσεγγίσουν τα αρχαιολογικό επίτευγμα των Ιαπώνων προγόνων μας εκείνης της εποχής). Μην πολυλογώ με τα επίκαιρα του τότε, την πρώτη βραδιά άκουσα το άλμπουμ ολόκληρο 6 φορές. Την επομένη πρότεινα το Eye Of The Beholder στα πιτσιρίκια της σκηνής μου και εκείναι για να το παίξουν διαφορετικοί ή και macho even συμφώνησαν να το κάνουμε μουσικό σήμα της σκηνής και κατ' επέκταση της γειτονιάς• και μετά σου λένε δεν κάναμε επιθετικό marketing στα νιάτα μας....
Πρέπει να κάναμε τελικά 2 αυτόνομα πάρτυ στην κατασκήνωση εκείνες τις τέσσερις περιόδους και επρόκειτο για ένα τεράστιο MetallicA listening party• δεν θέλω να σχολιάσω την γραφικότητα της μάζωξης μόνο την αμφισβήτηση και το μη απολογητικό άντε και γαμηθείτε με τον Πανταζή σας σαν ευγενική αντιπρόταση στο τότε mainstream. Και μη νομίζετε εκείνη την εποχή η μπάντα ήσαν υπέρ του δέοντως προκλητική στα χρηστά ήθη και στα ειοθώτα της πρέπουσας μουσικής, έχοντας ακόμη τον αέρα και την δυναμική των αδιαφιλονίκητων βασιλιάδων της νέας ακόμη τάσης στο μεταλ αλλά και τις δυναμικές και αύρα του underground με έναν ακλόνητο πυρήνα hardcore οπαδών που απαξίωναν εμπρός τους αλλά μεγαθήρια της εποχής...Τύπου "τί να μας πουνε τώρα και αυτοι οι Slayer", που σαν εκτίμηση τουλάχιστον εκείνη την εποχή έστεκε• αλλά διαχρονικά αποδείχθηκε λαθεμένη ιδιαίτερα σε ότι αφορά στο thrash
Μετά απο εκείνο το καλοκαιρι όλα ήσαν MetallicA• Σε έναν μήνα ρούφηξα όλες τις επικές κυκλοφορίες που είχα χάσει ακούγοντας εύπεπτο ποπ ή γηρασμένο ήδη τότε blues hard rock, που εκείνη την εποχή το έλεγες και hair metal...Τρίχες
Αύριο με καινούργια ιστορία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου