Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

Λόγια Δανεικά Vol. 18



Ξεπερνώντας το άσχετον του εξωφύλλου ξεκινώ....Τα σημερινά λόγια είναι και πάλι δανεισμένα από το καταπληκτικό infowar κ τον βασικό του εκπρόσωπο Άρη Χατζηστεφάνου. Με δεδομένο πως ακόμα χρωστάω τον απολογισμό της τελευταίας εκλογικής διαδικασίας και δεδομένου ότι στο ίδιο διάστημα αποχώρησα από το μόρφωμα που ήθελα να πιστεύω πως εκπροσωπεί την λεγόμενη ρεαλιστική Αριστερά, που τολμά να βγαίνει μπροστά στην σοσιαλδημοκρατία και να τεστάρει τις αντοχές της, πιθανότατα ακούγοντας και ψιθύρους περί αποστασίας και δειλίας μπροστά στην διαφαινόμενη και παραδεχόμενη, από την ηγεσία, ήττα των επιλογών της, χρωστώ το παρακάτω «δάνειο», σαν απάντηση στο «όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια, μα αν τα κόψεις το ίδιο πονούν». Πράγμα που στην προκειμένη, πολύ απλά, δεν ισχύει. Δεν είμαστε το ίδιο με τους παλιούς πασόκους που λυμαίνονται και κατοικοεδρεύουν, κατόπιν επιλογής μιας ηγεσίας (& όχι της Επιτροπής που την ανέδειξε), τον χώρο του Ενιαίου Κοινωνικού Μετώπου, που κάποτε ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Λοιπόν, τα σύκα – σύκα και τον Ρίτσο – Ρίτσο….

 «Με οργή, ισχυρές δόσεις εμπάθειας και κατηγορίες περί σεχταρισμού αντιδρούν στελέχη και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στην απόφαση των διοργανωτών του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να τους αποκλείσει από τη φετινή διοργάνωση.
Τα βασικά επιχείρημα σου είναι ότι μια παράταξη που έδωσε αγώνες για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών, που ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στο ρατσισμό και το φασισμό, δεν μπορεί να αποκλείεται από ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ.
Κανείς δεν αμφισβητεί την μέχρι σήμερα πορεία σου. Σου αξίζουν συγχαρητήρια για τους αγώνες που έδωσες. Μόνο που οι κοινωνικοί αγώνες – σύντροφε συριζαίε – είναι σαν τα ομόλογα: οι προηγούμενες αποδόσεις δεν διασφαλίζουν τις επόμενες.
Εξάλλου, ακόμη και αν δεχθούμε ότι παραμένεις ενεργός στη μάχη για την κοινωνική δικαιοσύνη (και δεν έχουμε κανένα λόγο να το αμφισβητούμε) αν είσαι αριστερός γνωρίζεις πολύ καλά ότι χωρίς οικονομική δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει κανενός άλλου είδους δικαιοσύνη.
Η πολιτική που ενέκρινες θα συνεχίσει να μετατρέπει τη χώρα σε αποικία χρέους. Χιλιάδες ακόμη άνθρωποι θα αυτοκτονήσουν λόγω της ψήφου σου. Πολλά παιδιά θα λιποθυμήσουν από την πείνα τις πρωινές ώρες του σχολείου και χιλιάδες ακόμη νέοι θα μεταναστεύσουν.
Η ζωή των ξένων μεταναστών θα παραμείνει φρικτή όσες κουβέρτες και αν τους μοιράσεις. Γιατί στην τελική ανάλυση κάθε μετανάστης δεν είναι παρά ένας εργάτης και όσο επιδεινώνεις τη θέση του τελευταίου Έλληνα εργάτη τόσο χειρότερη κάνεις τη θέση του ξένου εργαζόμενου, που δεν έχει ούτε τα στοιχειώδη μέσα προστασίας από την αυθαιρεσία της εργοδοσίας.
Αν σήμερα διαμαρτύρεσαι γιατί σε αποκλείουν από κινηματικές διαδικασίες σκέψου αν έλεγες το ίδιο και όταν οι διαδηλωτές στην επέτειο του Πολυτεχνείου απέκλειαν τα μπλοκ της ΠΑΣΠ και του ΠΑΣΟΚ. Και αυτοί, ξέρεις, μπορούν να επικαλεστούν ένδοξο παρελθόν κοινωνικών αγώνων (η πολιτική μάλιστα του ΠΑΣΟΚ για τους μετανάστες ενδέχεται να ήταν καλύτερη από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ). Ο κόσμος όμως γνώριζε ότι αυτό το κόμμα με τις κοινωνικές ευαισθησίες, πραγματοποιούσε ταυτόχρονα μια κοινωνική γενοκτονία.
Φυσικά μπορεί να έχεις δίκιο σε όσα λες. Μπορεί η θατσερική πολιτική της ΤΙΝΑ (there is no alternative) που προωθείς να είναι η μοναδική λύση. Μπορεί τα μνημόνια να είναι ευλογία για τον τόπο, όπως έλεγε ο Πάγκαλος ή αναγκαίο κακό, όπως υπονοεί ο Τσίπρας. Αυτά θα τα κρίνει η ιστορία.
Ούτε για μια στιγμή όμως μην σκεφτείς ότι είμαστε μαζί σε κάποια μάχη. Η απόφασή σου να στηρίξεις μια κυβέρνηση που φέρνει το σκληρότερο πακέτο λιτότητας στην ελληνική ιστορία, η ανοχή σου στην φιλοϊσραηλινή πολιτική Τσίπρα αλλά και η κρυφή περηφάνια που σου προκαλούν οι κοινές φωτογραφίσεις με τον Ομπάμα (λίγο πριν βομβαρδίσει ένα ακόμη νοσοκομείο στο Αφγανιστάν) μας φέρνουν σε αντίπαλα στρατόπεδα.
Μπορείς να εξαπολύεις όσες κατηγορίες περί σεχταρισμού θέλεις αλλά αυτή είναι απλώς η τελευταία σου ελπίδα να αισθάνεσαι αριστερός. Σεχταρισμός (δυστυχώς) υπάρχει, αλλά περιορίζεται στο εσωτερικό ομάδων με κοινές πολιτικές και ιδεολογικές αφετηρίες – στην περίπτωση που εξετάζουμε στην αριστερά.
Μνημονιακή αριστερά όμως δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ, γιατί αποτελεί αντίφαση εν τοις όροις


Και επειδή δεν είναι καλό μόνο το ξερό κείμενο ένα δάνειο μετά εικόνας και ήχου από τον φιλόσοφο – στοχαστή Σλαβόϊ Σίζεκ για την υποχρέωση – δικαίωμα να αντιστεκόμαστε σε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Βέβαια όταν τα ακούγαμε ίσως να αναφερόμασταν στο δικαίωμα να μαχόμαστε τις επιλογές ενός συνασπισμού εξουσίας της μεταπολιτευτικής περιόδου, που δεν επέτρεπε ίσως εναλλακτική πρόταση. Όταν και η εναλλακτική συντάσσεται με τον άνωθεν συνασπισμό τότε τα λόγια ξανα – ακούγονται επίκαιρα…


Coming Soon with Antifa-Pedia

Δεν υπάρχουν σχόλια: