Τούτο εδώ το Πάσχα μου μύριζε προκαταβολικά η τραγωδία και ο καϋμός προκεμένου νε επιμείνω και σε δημοσίευση Μεγάλης Παρασκευής. Το 23 ήταν οι MetallicA, πιο μετά (??) οι Audrey Horne. Οφέτο και με όλα τα μεγάλα να πέφτουν γιορτάρες μέρες ήταν δεδομένο οτι θα γίνονταν της Αλώσεως. Παραδόξως πως, η Πίστη δεν πεθαίνει. Mόνο ανασταίνεται
Έτσι και εδώ διαλέξαμε μια ανθολογία σκυλάδικων τραγουδιών σε μια ευρεία και αρκούντως παρεξηγήσιμη ερμηνεία του όρου. Παρεξηγήσιμη όταν π.χ. Φλωρινιώτης και Πάνου συναπαντιούνται, αλλά ειλικρινής ως προς την προσέγγιση. Έργα αρκούντως λαϊκά για να περάσουν κόντρα σε ένα κατέστημενο που ψήνονταν περισόοτερο για Αζναβούρ και Πάριο (και Πάριο έχει παρεπιπτόντως). Απλά γιατί εδώ εξυπηρετείται περισσότερο η λογική της γνησιότητας, της λαικότητας και αλήθεια είναι κι του γλεντιού των παιδικών μας χρόνων.
Με χωριό τα Πατήσια τα κλαρίνα ηχούν δύκολα μέσα στις αναμνήσεις των ηχοχρωμάτων των παιδικών μου χρόνων άμα του σουβλίσματος του οβελία ή και κατά την διάρκεια του ψησίματος και της συνακόλουθης απόλαυσης ενός τσιμπουσιού που, οικογενειακό όν, είχε περισσότερο χοληστερίνη στην ατμόσφαιρά παρά στο λουκούλειο γεύμα που κάθε φορά μας παρουσιάζονταν εμπρός μας κατά τις 13:00 έως και τις 15:00 σήμερον
Να πούμε την αλήθεια πρόκειται για αγαπημένη μεταξύ των δύο μεγάλων χριστιανικών γιορτών για πολλούς λόγους. Γαστρονομικώς όμως αποτελεί μια αποθέωση, μια ανοίκεια επίθεση στα πιστεύω κάθε χορτοφάγου του πλανήτη, μια βάνααυση επίθεση στα ζώα γενικά. Παρ' όλα ταύτα εμένα με αρέσει. Και δεν απολογούμαι παρά μόνο στον εαυτό μου για την χοληστερίνη και τα τριγλυκιδια που απερίσκεπτα τον υπερφορτώνω σε καθε ευκαιρία. Πόσο δε μάλλον το Πάσχα μια καθαρά κανιβαλιστική γιορτή απόλαυσης κρεατοφαγίας, εναγκαλισμού με κατώτατες (κατά την εφηβική μονολιθική μου προσέγγιση) μορφές ακούστικού υλικού που με απουσία του Διαδικτύου έπρεπε να υπάρχει στην δισκοθήκη, στις κασέτες ή να παίζεται στα ραδιόφωνα που τότε δεν είχαν αποθηκευμένές λίστες αναπαραγωγής στον σκληρό για αδιατάρακτή και ανεπίβλεπτη αναπαραγωγή.Έπρεπε λοιπόν να υπάρχει ηχογραφημένη στην παράδοση των προηγούμενων, συνοδευόμενων πάντα από ένα επίκαιρο best of της κάθε εποχής. Απο τα πεντοχίλιαρα, έως τον Παπαπγάλο και την ταραχή κάθε Πάσχα έως και τα μέσα του 90 είχε ένα σήμα κατατεθέν της εποχής του. Άλλοτε οι Αμπάρες, άλλοτε η Θυσία, το καμπριολέ και το Καλησπέρα με ολίγη από καθαρτικά παλαιά καλά λαΐκά Αυτό πο υδίπλα στη καλτίλα έστεκε δοκιμασμένο στο χρόνο ανυπερβλητά λαικό δλπλά στο κατασκευασμένο του μέλλοντος Λες και ακούγοντνας Καζαντζίδη έσβυνές το πρίν που άκουγες Μπουγά. Τύπου: "Δεν Κάνουν πια τέτοιες Λίστες Αναπαραγωγής...
Με λίγα λόγια Αυτό που ανερυθρίαστα σημερα ονομάζω
 |
| ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου